زمینه و هدف: امروزه در بخش های ویژه برای برخی از بیماران به دلایل فیزیولوژیکی و بالینی متعددی از تهویه مکانیکی استفاده می شود؛ از آن جا که این بیماران دارای لوله داخل تراشه می باشند، به منظور افزایش اکسیژن رسانی به آنان، تمیز و باز نگه داشتن مجاری هوایی ساکشن لوله داخل تراشه الزامی می باشد. هدف از این مطالعه مقایسه تاثیر ساکشن لوله تراشه به دو روش سیستم باز و سیستم بسته بر علایم حیاتی بیماران بوده است.روش بررسی: در این مطالعه نیمه تجربی، از میان بیماران بستری در بخش مراقبت های ویژه بیمارستان شریعتی 40 بیمار که ویژگی های ورود به مطالعه را داشتند، با روش نمونه گیری آسان انتخاب و مورد مطالعه قرار گرفتند. برای جمع آوری داده ها از برگه ثبت اطلاعات استفاده شد که شامل مشخصات فردی بیماران، فشار خون سیستول و دیاستول، متوسط فشار خون شریانی، تعداد ضربان قلب، تعداد تنفس و درصد اشباع اکسیژن خون شریانی بود. ساکشن لوله داخل تراشه بیماران به صورت تصادفی و فاصله زمانی حداقل90 دقیقه ، یک بار به روش سیستم بسته و یک بار به روش سیستم باز انجام یافت. قبل و بعد از ساکشن، کلیه بیماران به وسیله آمبوبگ و به مدت 2 دقیقه با اکسیژن 100 درصد هیپر اکسیژنه شدند. علایم حیاتی آنان قبل، 2 و 5 دقیقه بعد از ساکشن لوله تراشه به دو روش سیستم باز و بسته با کمک مانیتور زیمنس 6802 xi کنترل و ثبت شد. داده ها با نرم افزار SPSS و آزمون داده های تکراری با دو عامل تکرارپذیر مورد مقایسه و تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافته ها: نتایج نشان داد که فشار خون سیستول، دیاستول و تعداد ضربان قلب بیماران در زمان های 2 و 5 دقیقه بعد از ساکشن به روش سیستم باز افزایش بیشتری نسبت به ساکشن به روش سیستم بسته داشته است (p<0.001). همچنین درصد اشباع اکسیژن خون شریانی در زمان های 2 و 5 دقیقه بعد از ساکشن به روش سیستم باز کاهش بیشتری نسبت به سیستم بسته داشته است (p<0.001). در این تحقیق در تعداد تنفس بیماران در زمان های 2 و 5 دقیقه بعد از ساکشن به روش سیستم باز نسبت به سیستم بسته تفاوت معناداری مشاهده نشد (p>0.05).نتیجه‏گیری: بر اساس یافته های تحقیق حاضر می توان نتیجه گرفت که ساکشن به روش سیستم بسته نسبت به روش باز اختلال کمتری در علایم حیاتی ایجاد می کند. لذا به منظور دستیابی به ثبات و عدم اختلال در علایم حیاتی می توان ساکشن به روش بسته را به بخش های مراقبت ویژه پیشنهاد نمود.

مقدمه: اگر ساکشن درست انجام نشود، سبب عوارضی مانند هیپوکسی، آریتمی قلبی یا حتی مرگ می شود. در بیشتر بخش ها از ساکشن باز استفاده می شود. به نظر می رسد ساکشن بسته عوارض کمتری داشته باشد؛ اما نتایج متفاوتی از مطالعات گزارش شده است.هدف: مقایسه تاثیر ساکشن لوله تراشه به دو روش باز (کنترل) و بسته (آزمون) بر وضعیت همودینامیک.روش: این کارآزمایی بالینی تصادفی بر روی 86 بیمار در بخش مراقبت های ویژه بیمارستان بعثت همدان در دو گروه ساکشن باز و بسته با روش نمونه گیری تصادفی در سال های 92-1391 انجام گردید. فشارخون سیستول و دیاستول، فشار متوسط شریانی، درصد اشباع خون شریانی، تعداد ضربان قلب، تعداد تنفس و دیس ریتمی بیماران در مراحل قبل، بلافاصله، 2 و 5 دقیقه بعد از ساکشن به دو روش باز و بسته ثبت شد.یافته ها: تفاوت آماری معناداری بین دو گروه از نظر سن (P=0.15) و جنس (P=0.33) دیده نشد. فشارخون دیاستول (p<0.017)، فشار متوسط شریانی (p<0.019)، تعداد ضربان قلب (p<0.003) و تعداد تنفس بیماران (p<0.001) در زمان های بلافاصله، 2 و 5 دقیقه بعد از ساکشن به روش باز افزایش بیشتری نسبت به ساکشن بسته داشت. اما تفاوت آماری معناداری در فشارخون سیستول، میزان اشباع اکسیژن خون شریانی و دیس ریتمی در طول زمان های مختلف بعد از ساکشن دیده نشد.نتیجه گیری: ساکشن بسته نسبت به باز، اختلال کمتری در وضعیت همودینامیک ایجاد می کند، بنابراین، به منظور دست یابی به ثبات همودینامیک، می توان ساکشن بسته را به بخش های مراقبت ویژه پیشنهاد نمود.

سابقه و هدف: اهمیت رعایت اصول استاندارد در انجام ساکشن باز لوله داخل تراشه و همچنین آگاهی از عوارض این نوع ساکشن همواره به عنوان یکی از چالش های مراقبت از بیماران در بخش های مراقبت ویژه بوده است. هدف از این مطالعه تعیین ارتباط نمره درد با رعایت استانداردها در ساکشن باز اندوتراکیال نوزادان تحت ونتیلاتور در بخش مراقبت های ویژه نوزادان بیمارستان های شهر همدان بود. مواد و روش ها: مطالعه حاضر توصیفی از نوع همبستگی بود که در بخش مراقبت های ویژه نوزادان بیمارستان های همدان بر روی 120 نوزاد نارس تحت ونتیلاتور انجام شد. پژوهشگر حین و بعد از ساکشن باز اندوتراکیال نوزاد توسط پرستار، انجام درست پروسیجرهای شستن دست ها، پوشیدن دستکش، تعداد دفعات ساکشن، مدت زمان ساکشن کردن، سایز کاتتر مورد نیاز برای ساکشن کردن و کنترل فشار دستگاه ساکشن توسط پرستار مربوطه را ثبت نمود. داده ها با استفاده از آزمون های توصیفی و رگرسیون مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها: بر اساس نتایج مدل تطبیق یافته رگرسیون خطی بین فشار دستگاه ساکشن، مدت زمان ساکشن و تعداد دفعات ساکشن با نمره درد ارتباط معنی دار آماری وجود داشت اما بین سایز کاتتر ساکشن با نمره درد ارتباط معنی دار آماری وجود نداشت نتیجه گیری: رعایت استانداردهای ساکشن باز اندوتراکیال در نوزادان نارس می تواند به میزان بالایی به ثبات شاخص های فیزیولوژیک، تسریع روند بهبودی و برگشت سریع نوزادان کمک کرده و از بروز عوارض و افزایش طول مدت بستری جلوگیری نماید.

زمینه و هدف: هدف از ساکشن راه هوایی مصنوعی مداخله مهمی در مراقبت از بیماران تحت دستگاه تهویه مکانیکی است. هدف این پژوهش تعیین تاثیر ساکشن باز راه هوایی مصنوعی با استفاده از معیارهای جامع نیاز به ساکشن بر وضعیت همودینامیک بیماران بستری در بخش های مراقبت ویژه (ICU) می باشد.روش بررسی: این مطالعه یک کارآزمایی بالینی تصادفی با طرح پیش آزمون- پس آزمون با یک گروه کنترل است. 60 بیمار تحت تهویه مکانیکی بستری در ICU به روش نمونه گیری آسان انتخاب و به شکل تصادفی بلوکی به دو گروه 30 نفره تخصیص یافتند. جهت جمع آوری داده ها از پرسشنامه دموگرافیک و برگه ثبت وضعیت همودینامیک استفاده شد. در گروه آزمون و کنترل نیاز به ساکشن به ترتیب بر اساس معیار جامع و مرسوم تعیین و ساکشن به روش استاندارد انجام شد. سپس وضعیت همودینامیک نمونه ها قبل، دو و پنج دقیقه بعد از ساکشن تعیین گردید. داده ها با نرم افزار 17 SPSS تجزیه و تحلیل شد.یافته ها: مقایسه میانگین فشار متوسط شریانی (MAP) و اشباع اکسیژن خون بین دو گروه به ترتیب در دو دقیقه (p=0.001 و p=0.015) و پنج دقیقه (p=0.006 و p=0.001) بعد از مداخله اختلاف آماری معنی داری را نشان داد. اختلاف میانگین متغیرهای همودینامیک (p=0.041) MAP، o2 saturation (p=0.001)، فشار خون دیاستولیک (DBP) (p=0.021) بین قبل از مداخله و دو و پنج دقیقه بعد از مداخله در گروه آزمون معنی دار بود.به نظر می رسد انجام ساکشن بر اساس معیارهای جامع در پیشگیری از عوارض ساکشن و حفظ ثبات وضعیت همودینامیک بیماران تحت ونتیلاتور موثر است.

هدف و زمینه: اگرچه ساکشن یک مداخله پرستاری مهم در نوزادان تحت ونتیلاتور است اما می تواند به عوارضی از جمله درد، زجر تنفسی، هیپوکسمی، برونکواسپاسم و عفونت بیمارستانی منجر شود. هدف از این مطالعه بررسی ارتباط نمره درد و شاخصهای موثر بر آن در ساکشن باز اندوتراکئال نوزادان تحت ونتیلاتور بستری در بخش مراقبتهای ویژه نوزادان بیمارستان های شهر همدان است. 120 مواد و روش ها: مطالعه حاضر توصیفی از نوع همبستگی است که در بخش مراقبتهای ویژه نوزادان بیمارستانهای همدان بر روی دقیقه قبل از ساکشن بیمار، شاخص تنفس و اشباع اکسیژن خون شریانی نوزادان توسط 5نوزاد نارس تحت ونتیلاتور انجام شد. ابتدا دقیقه بعد از ساکشن نیز شاخص تنفس و 5 پژوهشگر در سه شیفت بر اساس یافته های مانیتورینگ مستقیم نوزاد ثبت شد. حین و اشباع اکسیژن خون شریانی مجددا ثبت شد. داده ها یا استفاده از آزمون های توصیفی و رگرسیون مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها: بر اساس نتایج مدل تطبیق یافته رگرسیون خطی بین تعداد تنفس و اشباع اکسیژن خون شریانی در طول ساکشن با نمره درد ارتباط معنی دار آماری وجود نداشت ولی بین نمره آپگار زمان تولد و نمره درد ارتباط معنی دار آماری وجود داشت. )P=0/000( نتیجه گیری: ساکشن باز اندوتراکئال در نوزادان نارس می تواند به میزان بالایی تعداد تنفس و اشباع اکسیژن خون شریانی را تحت تاثیر قرار داده و نمره درد را در این نوزادان افزایش دهد.

زمینه و هدف: ساکشن، اقدامی ضروری و رایج در بیماران متصل به دستگاه تهویه مکانیکی می باشد که به کمک آن ترشحات از دستگاه تنفسی خارج می شود. شایع ترین عارضه ساکشن، هیپوکسمی است که می تواند زمینه ساز اختلال ریتم قلب و مرگ گردد. هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی تاثیر ساکشن باز و بسته بر متغیرهای قلبی، عروقی و تهویه در بیماران تحت درمان با تهویه مکانیکی بوده است.مواد و روش ها: مطالعه حاضر از نوع توصیفی است که طی زمستان 1386 بر روی 30 بیمار بستری در بخش مراقبت ویژه بیمارستان شهید صدوقی یزد انجام شد. یک دقیقه قبل و بعد از ساکشن، اکسیژن 100% به بیمار تجویز شد، سپس بیماران به دو روش باز و بسته ساکشن شدند و متغیر های قلبی، عروقی، تهویه و گاز های خون شریانی اندازه گیری و ثبت گردیدند.یافته ها: فشار اکسیژن شریانی در دقیقه اول پس از ساکشن باز حدود 15% کاهش و فشار دی اکسیدکربن شریانی 4% افزایش یافته بود که این افزایش در دقیقه 5 پس از ساکشن به میزان اولیه برگشت. اما طی روش بسته، فشار اکسیژن شریانی یک دقیقه پس از ساکشن، 21% افزایش و فشار دی اکسیدکربن شریانی 3% کاهش داشت که این کاهش با روند صعودی تا 5 دقیقه پس از ساکشن ادامه پیدا کرد. فشار متوسط شریانی در طی روش بسته 3% افزایش در دقیقه اول و در روش باز 5% افزایش نشان داد اما در مورد نبض شریانی تغییر معنی داری گزارش نشد.نتیجه گیری: نتایج پژوهش حاضر حاکی از کاهش احتمال هیپوکسمی بیمار بدنبال استفاده از ساکشن به روش بسته در مقایسه با ساکشن باز می باشد که خود از عوارضی چون اختلالات ریتم قلبی و حتی مرگ پیشگیری خواهد نمود.

زمینه و هدف: ساکشن تراشه یکی از اقدامات پرستاری جهت بازبودن لوله تراشه است که می تواند سبب بروز عوارض ثانویه گردد. از طرفی نوع ساکشن می تواند بر وضعیت علائم حیاتی بیماران تاثیرگذار باشد. این مطالعه با هدف مقایسه تاثیر ساکشن باز و بسته بر علایم حیاتی بیماران با ترومای سر انجام گرفت.روش کار: کارآزمایی بالینی متقاطع یک سوکور بر روی 88 بیمار دچار ترومای سر بستری در بخش مراقبت ویژه جراحی بیمارستان شهید بهشتی دانشگاه علوم پزشکی بابل بین سال های 95- 1394 صورت پذیرفت. دو مداخله ساکشن باز و بسته با تخصیص تصادفی برای هر بیمار جهت ارزیابی تغییرات حاصله در علائم حیاتی بیماران (تعداد ضربان قلب، تعداد تنفس و فشار متوسط شریانی) در فواصل زمانی قبل، حین، بلافاصله، پنج، ده و پانزده دقیقه انجام گرفت. داده ها با استفاده از آزمون های آماری تی زوجی، آنالیز واریانس با داده های تکراری و فیشر، توسط SPSS-22 تجزیه و تحلیل گردید.یافته ها: میانگین سنی بیماران 29±9 سال، 68 درصد (60 نفر) مذکر و اکثر آنها (75%) با وسیله نقلیه موتوری تصادف کرده بودند. اختلاف میانگین تعداد ضربان قلب و تعداد تنفس بین فواصل زمانی قبل، بلافاصله و حین انجام ساکشن در ساکشن نوع باز بیشتر از بسته بوده، در حالی که اختلاف میانگین فشار متوسط شریانی در ساکشن نوع بسته بیشتر بود.نتیجه گیری: تغییرات علائم حیاتی بیماران با ترومای سر در ساکشن باز نسبت به بسته بیشتر بود، بنابراین انجام ساکشن به روش بسته در این بیماران توصیه می گردد.

مقدمه: یکی از معمول ترین روش های پاکسازی راه هوایی بیماران تحت تهویه مکانیکی، انجام ساکشن می باشد. اما یافته های متناقضی در مورد تاثیر آن بر گازهای خون شریانی این گونه بیماران وجود دارد. این مطالعه به منظور تعیین تاثیر ساکشن داخل تراشه بر گازهای خون شریانی بیماران تحت تهویه مکانیکی انجام شده است.مواد و روش تحقیق: این پژوهش یک مطالعه از نوع کارآزمایی بالینی باز قبل و بعد می باشد. نمونه ها شامل 70 بیمار تحت تهویه مکانیکی بستری در بخش های مراقبت های ویژه و اورژانس بیمارستان حضرت رسول اکرم (ص) تهران بودند. بیماران به روش نمونه گیری در دسترس مبتنی بر هدف انتخاب شدند و بر روی آنها ساکشن داخل تراشه انجام شد. گازهای خون شریانی 5 دقیقه قبل از ساکشن و 25 دقیقه بعد از آن اندازه گیری شد. ابزار گردآوری داده ها یک برگه ثبت اطلاعات بود و داده ها با استفاده از آزمون های ویلکاکسون و تی - زوج تجزیه و تحلیل شدند.یافته ها: نتایج تفاوت معنی داری بین متغیرهای نسبت فشار اکسیژن شریانی به درصد اکسیژن دمی  (Pao2/Fio2)، فشار دی اکسید کربن (PaCo2)  و درصد اشباع اکسیژن شریانی(SaO2)  قبل و بعد از ساکشن نشان داد (P=0.000).نتیجه گیری: یافته ها نشان داد که انجام ساکشن موجب بهبود گازهای خون شریانی بیماران تحت تهویه مکانیکی می شود، لذا توصیه می گردد در این بیماران از ساکشن داخل تراشه استفاده شود.

اهداف: ساکشن راه های هوایی، در بیماران پس از جراحی بای پس عروق کرونر و تحت تهویه مکانیکی، برای پاک کردن ترشحات راه هوایی می تواند به یکی از روش های باز یا بسته صورت گیرد. هدف این پژوهش، مقایسه تاثیر ساکشن لوله تراشه به دو روش باز و بسته بر شاخص های همودینامیک بیماران بعد از عمل بای پس عروق کرونر تحت تهویه مکانیکی بود.مواد و روش ها: پژوهش حاضر یک کارآزمایی بالینی یک سوکور است که در سال 1392 در بخش مراقبت های ویژه جراحی قلب باز بیمارستان امام رضا (ع) مشهد روی 130 بیمار بعد از عمل جراحی بای پس عروق کرونر تحت تهویه مکانیکی که ویژگی های ورود به مطالعه را داشتند، انجام شد. نمونه ها با روش دو مرحله ای، پس از انتخاب دردسترس به صورت تصادفی، به دو گروه ساکشن بسته و باز تقسیم شدند. فشار متوسط خون شریانی و الگو و تعداد ضربان قلب، قبل از ساکشن، بلافاصله و هر یک دقیقه تا 5 دقیقه پس از ساکشن در دو گروه، اندازه گیری و مقایسه شد. برای تحلیل داده ها از آزمون های آماری ANOVA، T زوجی و T مستقل در محیط نرم افزار SPSS 16 استفاده شد.یافته ها: میانگین تعداد ضربان قلب و فشار متوسط خون شریانی در دو گروه، اختلاف معنی داری نداشت. همچنین تغییری از لحاظ الگوی ضربان قلب یا ریتم قلبی در دو روش ساکشن باز و بسته مشاهده نشد.نتیجه گیری: تغییرات فشار متوسط خون شریانی و تعداد ضربان قلب و ریتم قلبی در بیماران جراحی پیوند عروق کرونر تحت ساکشن باز و بسته لوله تراشه یکسان است و نمی توان یکی از روش ها را ارجح دانست.